Benjamin Britten jest uważany za najważniejszego brytyjskiego kompozytora od czasów Henry’ego Purcella. Zestawienie tych dwóch postaci nie jest zresztą przypadkowe, bowiem Britten uwielbiał techniki, którymi posługiwali się twórcy renesansu czy baroku i często z nich czerpał, tworząc anachroniczne w formie kanony, fugi oraz passacaglia. Inaczej niż większość twórców jemu współczesnych, kompozytor nie odrzucał melodyki jako najważniejszego składnika kształtującego strukturę dzieła, wręcz przeciwnie – wbrew panującym tendencjom nie rezygnował z nadrzędności tego elementu, wskutek czego jego utwory odznaczają się dużą spoistością fraz i można je nawet – co nie jest oczywiste w kompozycjach dwudziestowiecznych – zanucić; nie wykraczał również poza wypróbowany język muzyczny w kwestii harmonii i instrumentacji. Zasadniczą część dorobku Brittena stanowi muzyka kameralna, symfoniczna oraz dramatyczna (na szczególną uwagę zasługuje z pewnością Requiem wojenne, napisane w hołdzie poległym w czasie II wojny światowej), w świadomości szerokiego grona odbiorców kompozytor pozostanie jednak przede wszystkim twórcą oper, m.in. słynnego Petera Grimesa, Opery żebraczej czy – niezwykle lubianego przez dzieci – Małego kominiarczyka. Do częstych komponentów jego dzieł zalicza się także programowość i ilustracyjność: kompozytor inspirował się tekstami literackimi, m.in. pochodzącym z XV wieku i znajdującym się w opracowanej przez Alfreda W. Pollarda i Johna E.A. Rastella antologii English Miracle Plays Moralities and Interludes misterium Noye’s Fludde (Potop Noego). Pierwsze wykonanie tej opery dziecięcej – dzieła napisanego dla dzieci i przez dzieci wykonywanego – odbyło się 18 czerwca 1958 roku na Festiwalu Aldeburgh w Kościele św. Bartłomieja w Orford (Suffolk), miejscu doskonale znanym Brittenowi jeszcze z dzieciństwa. W tym interaktywnym przedsięwzięciu niezwykle ważny jest także udział publiczności, którą kompozytor uczynił zbiorowym bohaterem i nazwał „zgromadzeniem”.

następny koncert Zespoły kameralne